به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در روزهای اخیر، با استفاده از سامانه پیامکی متنی طولانی به روسای مراکز استانها و معاونین هماهنگی دانشگاه آزاد ارسال شده و خواستار اعلام حمایت از سرپرست فعلی دانشگاه یعنی بیژن رنجبر، بوده است. این اقدام با ادبیاتی رسمی و ستایشآمیز، از “صلاحیتها و شایستگیها” و “تدابیر ارزنده” سرپرست دانشگاه سخن گفته و خواهان همراهی تمام روسا و معاونین در قالب ارسال عدد ۱ به سامانه برای تأیید متن شده است.
اما آنچه بیش از همه این پیام را محل تردید و انتقاد جدی قرار میدهد، استفاده از امکانات و زیرساختهای دانشگاه برای جمعآوری حمایت شخصی از یک مقام اجرایی است؛ اقدامی که نه تنها با اصول حرفهای و شفافیت در مدیریت دانشگاه در تضاد است، بلکه خطوط باریکی میان وظیفه سازمانی و منافع فردی ایجاد میکند. منابع مختلف داخلی دانشگاه تأکید میکنند که پیام مذکور بهگونهای طراحی شده که بهصورت گسترده در بین روسای واحدهای استانی و معاونین هماهنگی توزیع شده است، امری که شائبه بهرهبرداری از جایگاه سرپرستی برای تقویت موقعیت فردی را پررنگ میکند.
در ساختار دانشگاه، سرپرست و مدیران اجرایی مسئول امانتداری منابع و امکانات سازمان هستند؛ از بودجه گرفته تا سامانههای ارتباطی رسمی. هرگونه بهرهبرداری از این امکانات در جهت اهداف شخصی یا جمعآوری حمایت از خود، بهطور ضمنی موجب تضعیف استقلال تصمیمگیری و ایجاد فشار غیررسمی بر مدیران استانی میشود. کارشناسان امور دانشگاهی بر این باورند که چنین اقداماتی میتواند اعتماد به رهبری دانشگاه را زیر سوال ببرد و توازن میان اقتدار مدیریتی و استفاده صحیح از منابع عمومی را مختل سازد.
علاوه بر این، نحوه تهیه و توزیع متن پیام، فضای همگرایی اجباری را القا میکند؛ فضایی که در آن روسای واحدهای استانی و معاونین هماهنگی احساس میکنند مشارکت در این حمایت الزامی است، حتی اگر نظر شخصی آنها متفاوت باشد. کارشناسان حقوقی و مدیریتی تاکید دارند که ابزارهای رسمی دانشگاه نباید به عرصه تبلیغات فردی تبدیل شوند و انتشار چنین متونی با استفاده از کانالهای رسمی، میتواند حریم قانونی و اخلاقی نهاد دانشگاه را به مخاطره بیندازد.
برخی معتقدند که در شرایط فعلی، زمانی که دانشگاه با مسائل پیچیده مدیریتی و نیاز به انسجام علمی و اداری روبروست، بهرهبرداری از جایگاه سرپرستی برای جمعآوری حمایتهای شخصی، نه تنها منافع دانشگاه را تامین نمیکند، بلکه اثر معکوس در اعتماد بدنه دانشگاه ایجاد خواهد کرد. آنها تأکید میکنند که سرپرست دانشگاه، پیش از هر اقدام یا تایید چنین پیامهایی، باید شفاف و مسئولانه در برابر استفاده از امکانات دانشگاه پاسخگو باشد.
در نهایت، آنچه این جریان را نگرانکننده میکند، فاصله میان جایگاه رسمی و عملکرد فردی است. دانشگاه آزاد، بهعنوان نهادی علمی و آموزشی با گستره کشوری، نیازمند شخصی است که بتواند منابع و ظرفیتهای آن را در مسیر اهداف آموزشی و پژوهشی هدایت کند، نه در جهت تقویت موقعیت شخصی یک مدیر. پیامهای ارسال شده از طریق سامانه رسمی دانشگاه، اگرچه ظاهری قانونی و رسمی دارند، اما ماهیت آنها نشاندهنده تحمیل نظر و همراهی اجباری در حمایت از یک فرد خاص است. این وضعیت، ضرورت بازنگری در نظارت بر استفاده از امکانات دانشگاه و تأکید بر شفافیت و مسئولیتپذیری مدیران ارشد را بیش از پیش آشکار میسازد.
گزارش از امیر صفره
